POLITYKA COOKIESUWAGA: nasza strona wykorzystuje pliki cookies. DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ TUTAJ.

Brak reakcji oznacza akceptację polityki cookies.

Zamknij

Zapisz się do naszego Newslettera

Korzystaj z ekskluzywnych testowań, wiedzy najlepszych dermatologów i bądź na bieżąco!

  • research
  • Points de vente
  • E-sklep
  • newsletter
  • MOJE VICHY
Podróż do serca skóry

Wyślij tę stronę mailem

Ciałko Ruffiniego

Ciałko Ruffiniego

Zmysł dotyku jest u człowieka powiązany ze skórą, w której występują receptory skórne (inaczej: receptory czucia). Te z kolei mogą odbierać albo bodźce bólowe – wtedy będą to wolne zakończenia nerwowe zwane nocyceptorami, albo dotyk, ucisk bądź ciepło i zimno – wtedy będą to kolejno mechanoreceptory i termoreceptory. Najgęściej zgrupowane są receptory bólu, najrzadziej te odbierające bodźce termalne (a konkretnie – receptory zimna).
Ciałko Ruffiniego to rodzaj wolnoadaptujących mechanoreceptorów o wrzecionowatym kształcie, otoczone torebką; wrażliwe na rozciąganie.Występują u ludzi w skórze nieowłosionej i tkance podskórnej.
W skórze właściwej zgromadzone są włókna kolagenowe i włókna elastyny. To ona odpowiada za odżywienie tkanek, ale pełni również funkcję oczyszczającą – za jej pośrednictwem usuwane są z ciała odpady, to ona decyduje o termoregulacji. Termoreceptory, które stanowią jednocześnie receptory dotyku, są zbudowane z bezrdzennych włókien nerwowych, i otoczone torebką łącznotkankową. Ich charakterystyczną cechą jest powolne adaptowanie się do bodźców – gromadzą informację o długotrwałym nacisku na tkankę.

W centrum skóry właściwej

Skóra właściwa to tkanka łączna znajdująca się pod naskórkiem. Pod nią znajduje się tkanka podskórna. Składa się ona z licznych włókiem kolagenowych i elastynowych oraz innych cząstek strukturalnych. Znajdują się w niej naczynia krwionośne i zakończenia nerwowe odpowiedzialne za zmysł dotyku, a także liczne torebki włosowe i wydzielnicze części gruczołów potowych i łojowych. Wydzielina tych ostatnich natłuszcza naskórek, chroniąc go przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi.

Grubość skóry właściwej różni się w zależności od wieku - jest największa tuż po okresie dojrzewania, spada natomiast po 50 roku życia. Złożona jest z warstwy powierzchniowej oraz warstwy głębokiej. Odgrywa ona bardzo ważną rolę odżywczą dla tkanek oraz bierze udział w procesie termoregulacji, gojenia się ran i skaleczeń oraz usuwania z ciała odpadów przemiany materii.