POLITYKA COOKIESUWAGA: nasza strona wykorzystuje pliki cookies. DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ TUTAJ.

Brak reakcji oznacza akceptację polityki cookies.

Zamknij

Zapisz się do naszego Newslettera

Korzystaj z ekskluzywnych testowań, wiedzy najlepszych dermatologów i bądź na bieżąco!

  • research
  • Points de vente
  • E-sklep
  • newsletter
  • MOJE VICHY
Podróż do serca skóry

Wyślij tę stronę mailem

Macierz pozakomórkowa

Macierz pozakomórkowa

Macierz pozakomórkowa (ECM) to substancja wytwarzana przez fibroblasty, w skład której wchodzą włókna elastynowe, włókna kolagenowe oraz glikoproteiny strukturalne. Macierz pozakomórkowa ma także inne nazwy, takie jak: macierz zewnątrzkomórkowa, macierz międzykomórkowa, substancja pozakomórkowa, substancja międzykomórkowa oraz istota międzykomórkowa. W ECM można wyróżnić postać upostaciowioną i bezpostaciową. Macierz międzykomórkowa jest skomplikowaną strukturą sieciową, którą budują cząsteczki wydzielane do przestrzeni międzykomórkowej przez określone komórki, najczęściej polisacharydy i związane z nimi białka. Macierz międzykomórkowa może mieć różną strukturę, w zależności od rodzaju cząsteczek budulcowych. ECM to ważny składnik tkanki łącznej oraz wielu innych tkanek. Za przekazywanie informacji między macierzą a środowiskiem międzykomórkowym odpowiadają glikoproteiny. Prawdopodobnie macierz pozakomórkowa ma istotny wpływ na ustalanie wzorca różnicowania się organizmu. Specjalny rodzaj macierzy pozakomórkowej to osocze krwi.

W centrum skóry właściwej

Skóra właściwa to tkanka łączna znajdująca się pod naskórkiem. Pod nią znajduje się tkanka podskórna. Składa się ona z licznych włókiem kolagenowych i elastynowych oraz innych cząstek strukturalnych. Znajdują się w niej naczynia krwionośne i zakończenia nerwowe odpowiedzialne za zmysł dotyku, a także liczne torebki włosowe i wydzielnicze części gruczołów potowych i łojowych. Wydzielina tych ostatnich natłuszcza naskórek, chroniąc go przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi.

Grubość skóry właściwej różni się w zależności od wieku - jest największa tuż po okresie dojrzewania, spada natomiast po 50 roku życia. Złożona jest z warstwy powierzchniowej oraz warstwy głębokiej. Odgrywa ona bardzo ważną rolę odżywczą dla tkanek oraz bierze udział w procesie termoregulacji, gojenia się ran i skaleczeń oraz usuwania z ciała odpadów przemiany materii.