Najczęstszą przyczyną polekowego wypadania włosów jest łysienie wywołane chemioterapią. Wiele terapii przeciwnowotworowych powoduje znaczną lub nawet całkowitą utratę włosów typu anagenowego poprzez zakłócenie (zahamowanie) procesu podziału komórek w mieszkach włosowych. Po zakończonej terapii włosy odrastają zwykle po ok. 2-4 miesiącach.
Interferony stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C lub stwardnienia rozsianego mogą natomiast powodować wypadanie włosów typu telogenowego.
Wiele różnych form łysienia mogą też powodować leki immunosupresyjne. Włosy mogą wtedy wypadać w kępkach – w sposób podobny do obserwowanego w łysieniu plackowatym. Z drugiej strony niektóre leki immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna, mogą wywoływać nadmierne owłosienie.
Nadmierne wypadanie włosów mogą też w niektórych (rzadkich) przypadkach powodować statyny stosowane w leczeniu cholesterolu, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpadaczkowe oraz lit wykorzystywany w leczeniu depresji i zaburzeń nastroju.
Do leków najczęściej wywołujących nasilone wypadanie włosów należą przede wszystkim
- leki hormonalne – np. androgeny, antykoncepcja hormonalna (po odstawieniu),
- leki przeciwmiażdżycowe – np. fibraty,
- leki nasercowe – np. beta-blokery,
- leki przeciwkrzepliwe – np. heparyna, pochodne kumaryny, zwłaszcza jeśli są podawane w dużych dawkach terapeutycznych,
- leki przeciwtrądzikowe – przede wszystkim retinoidy, czyli pochodne witaminy A (np. izotretinoina),
- leki przeciwgrzybicze – niektóre z nich mają wpływ na produkcję żeńskich hormonów, prowadząc do łysienia typu androgenowego,
- leki przeciwwirusowe,
- sterydy anaboliczne,
- leki przeciwdrgawkowe,
- leki reumatologiczne – np. sulfasalazyna, metotreksat,
- leki przeciwnowotworowe,
- leki przeciwdepresyjne, np. fluoksetyna, sertralina